22.06.2018
пятница

Фельетон

Усё нагамі дагары перавярнулі гандляры

Усё нагамі дагары перавярнулі гандляры

У аграгарадку Лукомль Чашніцкага раёна злодзей украў з сельскай крамы некалькі бутэлек таннага «чарніла», а прадаўшчыцы павесілі на яго буйную недастачу.

У вёсцы краму абакралі!
Такога не было здавён.
Зладзеі выцягнулі з крамы
Дабра
Не на адзін мільён.

Яны пачысцілі паліцы
І ўсё забралі да рубля.
Ва ўсякім разе прадаўшчыцы
Так гаварылі апасля.
Пакуль хадзілі пагалоскі,
Пакуль шныралі следакі,
Ім, прадаўшчыцам, людзі вёскі
Давалі веры:
— Нехта свойскі
Адважыўся на «экс» такі.
На люд прыстойны не грашылі —
Ніхто б на гэта не пайшоў;
Віном разжыцца і грашыма
Надумаў хтосьці з алкашоў.
Найбольш падазравалі Васю —
Гадоў пад сорак дзецюка.
Падобна, ён з маленства «квасіў»,
Прычым часцей — нашармака.
Няма ў апойка ні капейкі —
Парою лепш жыве жабрак,
Але ў апошні час, як з лейкі,
«Чарніла» лье сабе ў гарляк.
Адкуль жа бырла падваліла,
Дзе ён, алкаш, яго набраў?
Канешне, Вася скраў «чарніла»,
Апроч астатняга дабра.
— Цяпер да смерці злыдзень гэты
«Пацягваць» будзе спакваля, —
Казалі хцівыя кабеты.
Праблемы ўзніклі ў Васіля,
Прычым зусім з другога боку —
Не ад міліцыі пакуль.
Сябры даводзілі апойку,
Што жмінда ён,
Што ён куркуль.
Хоць Вася ўсё-ткі ім «чарніла»
Набулькаў два ці тры разы,
Сябрам, аднак жа, не хапіла
Такой ганебнай драбязы:
— Усім даводзяць прадаўшчыцы,
Што ў іх прапала дваццаць скрынь.
Дык імі грэх не падзяліцца —
Хабя б дзясятак нам падкінь!
Бажыўся, біў у грудзі Вася:
— Дзе ж тыя скрыні я вазьму?
Пачаставаў апошнім вас я!
Аднак не верылі яму.
Гучала ўвогуле пагроза:
—Дык знай: праз некаторы час
Прысунецца каза да воза —
Наліць табе прасіцьмеш нас.
Смалою залівацьмеш зеўру —
Нібы сабаку, будзем гнаць.
Пакінь наогул нашу хеўру,
Ты больш не сябар нам, птамаць!
Вось так і страціў бедны Вася
Сваіх сяброў.
Таго апроч,
І дома свара пачалася.
Звягала жонка дзень і ноч,
Бывала, брала і за грудзі,
Папрокамі аб’ела плеш:
— А мусіць, праўду кажуць людзі,
Што гэта ты ўчыніў крадзеж!
Ты, кажуць, сцібрыў там мільёны! —
Не шкадавала жонка слёз
І слала страшныя праклёны. —
Чаму ж дадому не прынёс?
У дзетак ні яды, ні рэчаў.
Пра іх не думаеш чаму?
Каб нас як трэба забяспечыў,
Дык хай бы йшоў тады ў турму.
Нябось, усё прадаў на рынку
І прапівацьмеш цэлы год.
А нам цяпер грызі скарынку…
Ды каб ты спрахнуў, абармот!
Ну, словам, змрочныя часіны
Для Васіля падкінуў лёс.
Калі трываць не стала сілы,
Ён следакам сябе панёс.
— Здаюся, — заявіў з парога, —
Бо гэта я сарваў замкі.
Але не вынес столькі многа,
Як плешчуць злыя языкі.
Я ўзяў віна чатыры пляшкі
І больш нічога, ні рубля.
Прашу прабачыць
Грэх мой цяжкі… —
Такая просьба ў Васіля.
Ды не пазбегнуць Васі кары,
Яе пазначаць у судзе.
А дзе ж астатнія тавары,
І грошы за тавары дзе?
Усё, што можна, з гэтай крамы
Пакралі самі гандляры.
То варыянт тыповы самы,
І ён, на жаль, як свет, стары.
Тых гандляроў чакаюць шконкі…
А ў Васі шык і бляск цяпер:
Галоўнае — сяброў і жонкі
Вярнуў ён страчаны давер.
* * *
Які ж урок крадзеж той даў нам?
Парою лепей сапраўды
Украсці штось,
Чым беспадстаўна
Быць абылганым: менш нуды.
Алесь Няўвесь

Чытайце таксама ў рубрыцы «Фельетон»:

Чырвоныя, як ракі, у небаракаў ср…кі

Улада ў нас не гламазда, з народам жа — зусім бяда…

Рацыён багаты маюць ільвяняты

Віртуальныя забавы могуць мець зыход цікавы…


Поделиться

Главные события Новости Лица Диагноз Пункт гледжання
Политика Экономика Социум Культура История Здоровье Спорт Криминал Фельетон

Вернуться на главную страницу  →

Вернуться на страницу рубрики  →